Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Adamus Władysław

Data ostatniej modyfikacji:
25-07-2014
Część naukowa
NazwiskoAdamus
Imię / ImionaWładysław
Pseudonim
Data urodzenia23-VII-1895
Miejsce urodzenia (przynależy)Bulowice pow. Biała
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjisierżant
Przydział2.pp LP
Imię matkiAgnieszka
Imię ojcaAntoni
Zawódabsolwent seminarium nauczycielskiego
Stan
Wyznanie
SygnaturaCAW, KN 6 VI 1931
Przebieg służbyW 1914 ukończył z wyróżnieniem seminarium nauczycielskie w Kętach, był jednocześnie członkiem Strzelca. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił 16 VIII 1914 do LP i został przydzielony do 2.komp. 2.pp. Ranny pod Mołotkowem (29 X 1914), po kuracji szpitalnej powrócił do linii, ale ostatecznie w 1915 został przydzielony do służby sanitarnej w II baonie 2.pp Legionów. Po wycofaniu LP z frontu awansował do stopnia sierżanta (1917) i ukończył legionową szkołę oficerską w Zambrowie. Po kryzysie przysięgowym był instruktorem w szkole podoficerskiej 2.pp. Wysłany 12 II 1918 na kurs gazowy do Krems, Po przedarciu się II Brygady przez front pod Rarańczą (15/16 II 1918) internowany przez Austriaków; wkrótce zbiegł i podjął nieudaną próbę przedostania się na Ukrainę (gdzie zamierzał dołączyć do oddziałów II Brygady), a następnie do końca wojny ukrywał się we Lwowie. Od 1 XI 1918 uczestniczył w obronie Lwowa (odcinek Szkoły Sienkiewicza) jako adiutant dowódcy odcinka, mjra M. Boruty-Spiechowicza oraz dowódca kompanii 1. pułku strzelców lwowskich. 16 XII 1918 pod Zubrzą ciężko ranny w głowę, wiosną 1919 powrócił do służby i został przydzielony jako instruktor do Obozu Ćwiczebnego Nr 1 w Przemyślu. Przyjęty formalnie do WP dekretem z 7 V 1919 z jednoczesnym mianowaniem ppor piechoty, od VI 1919 służył w Oddziale V Naczelnego Dowództwa WP, m.in. jako kurier dyplomatyczny. We wrześniu 1920 przeniesiony do baonu zapasowego 36 pp. Uczestniczył w akcji gen.L.Żeligowskiego (październik 1920) na Wilno, a następnie był oficerem Dowództw Okręgu Poborowego w Wilnie i w Oszmianie. Po wojnie – zweryfikowany jako por.piechoty ze starszeństwem z 1 VI 1919, służył w 85.pp, m.in. jako dowódca kompanii, dowódca szkoły podoficerskiej i adiutant pułku, awansując w 1924 do stopnia kapitana. W styczniu 1931 przeniesiony do dowództwa 19.DP na stanowisko oficera sztabu; po otrzymaniu awansu do stopnia majora (1 I 1933) został z dniem 1 VI 1933 mianowany dowódcą baonu w 15.pp. Od grudnia 1934 był wykładowcą taktyki piechoty w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. 20 V 1938 powrócił do linii, obejmując dowództwo II baonu w stołecznym 36.pp. 19 III 1939 został awansowany do stopnia podpułkownika i 31 III mianowany I zastępcą dowódcy siedleckiego 22.pp. Po ogłoszeniu mobilizacji powszechnej objął dowództwo Ośrodka Zapasowego 9.DP w Siedlcach. Wraz z ośrodkiem wycofywał się od 11 IX 1939 najpierw na Brześć, a potem na Włodawę, gdzie ostatecznie 15 IX ośrodek został zwinięty. Po wkroczeniu Armii Czerwonej na rozkaz dowódcy OK II Lublin przeprowadził częściową demobilizację Ośrodka, a z jego pozostałości utworzył własną grupę, która weszła w skład Grupy „Kowel” płk.Leona Koca. 25 IX Grupa „Kowel” dołączyła do Grupy płk Tadeusza Zieleniewskiego. W jej składzie uczestniczył w walkach pod Rawą Ruską (25 IX) i Janowem Lubelskim (29 IX). Do niewoli sowieckiej dostał się 2 X 1939 nad Sanem w wyniku kapitulacji otoczonej Grupy płk Zieleniewskiego. Osadzony w obozie w Starobielsku, zamordowany w Charkowie (1940). Odznaczony KN, KW, złotym i srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej.