Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Adamczyk Władysław

Data ostatniej modyfikacji:
17-11-2014
Część naukowa
NazwiskoAdamczyk
Imię / ImionaWładysław
Pseudonim
Data urodzenia28-I-1894
Miejsce urodzenia (przynależy)Straconka pow.Biała Krakowska (obecnie Bielsko-Biała)
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacji
Przydział3.pp LP, 6.pp LP
Imię matkiAnna z d.Procner
Imię ojcaAndrzej
Zawódnauczyciel
Stan
Wyznanie
SygnaturaCAW 120.63.263; CAW 120.63.678; A.Kostrzewski, Małopolski Słownik Biograficzny Uczestników Działań Niepodległościowych 1939-1956, t.4, Kraków 1999, s.11-12; W.Steblik Armia Kraków Warszawa 1989; W. Adamczyk Bitwa o Ułów w: WTK 1959 z 9. 06; W. Adamczyk, Przeciw nawale, rok 1939. Warszawa 1970.
Przebieg służbySzkołę powszechną i średnią ukończył w Białej, maturę zdał w 1914 roku. Od 15 VIII 1914 w oddziałach strzeleckich, przydzielony do 3.pp LP, gdzie w późniejszym czasie był zastępcą sekcyjnego w 12. kompanii 3.pp. W 1915 został przeniesiony do 6.pp. W tym samym roku został awansowany do stopnia kaprala. Po kryzysie przysięgowym wcielono go do armii austriackiej i skierowano do szkoły podoficerskiej, a później oficerskiej. Od listopada 1918 r. służył w wojsku polskim. W stopniu ppor. na stanowisku dowódcy kompanii walczył w obronie Lwowa. W latach 1919-1920, podczas wojny polsko-bolszewickiej, służył w 157.pp rez. i w 7.pp Leg. 30 listopada 1924 r. został przeniesiony do 6.pp Leg. z jednoczesnym awansem do stopnia kapitana. 1 stycznia 1931. został awansowany do stopnia majora z przydziałem do 63.pp. W 1938 r. został awansowany do stopnia podpułkownika i objął stanowisko zastępcy dowódcy 73.pp w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 r. dowodził 201.pp rez. 10 września 1939 r. osłaniał przeprawę przez Wisłę w rej. Baranowa i walczył pod Osiekiem, gdzie pułk poniósł ciężkie straty. 16 września 1939 r. jego pułk został odrzucony na skraj Puszczy Solskiej. 19 i 20 września 1939 r. walczył w rejonie Ulowa i Narola, usiłując „otworzyć” drogę na Lwów dla GO „Śląsk”. Po utracie możliwości walki, wraz z grupą kilkunastu żołnierzy próbował przedostać się lasami do Lwowa. Zadenuncjowany przez Ukraińców, został 25 września 1939 r. wzięty do niemieckiej niewoli pod Lubaczowem. Osadzono go w oflagu w Doessel. Przebywał w obozach jeńców w Arnswalde, potem w Oflagu ll-B i Oflagu ll-D i Vl-B. W maju 1946 r. powrócił do kraju. 20 czerwca 1946 r. podjął pracę w Zjednoczeniu Energetycznym Okręgu Górnośląskiego w Bielsku-Białej. 9 września 1950 r. (wg aktu oskarżenia z 9 października) został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa na rzecz wywiadu brytyjskiego Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach z 8 stycznia 1951 r., został skazany na dożywotnie więzienie. Ostatecznie, po zmianie wyroku, skazano go na 5 lat pozbawienia wolności. Karę odbywał w więzieniach w Cieszynie, Katowicach i Wronkach. Z więzienia został zwolniony 13 lipca 1956 r. Powrócił na poprzednie stanowisko w swoim zakładzie pracy, skąd 1 czerwca 1959 r. przeszedł na emeryturę.Zmarł 24 września 1978 r. i został pochowany w Bielsku Białej. Odznaczony VM 4 klasy, Krzyżem Niepodległości, Polonia Restituta, KW, odznaką „Orlęta” i innymi odznaczeniami.