Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Cypryszewski Wacław

Data ostatniej modyfikacji:
04-08-2014
Część naukowa
NazwiskoCypryszewski
Imię / ImionaWacław
Pseudonim
Data urodzenia18-X-1892
Miejsce urodzenia (przynależy)Hrubieszów
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacji
Przydział3.pp LP
Imię matkiHelena z d.Ambroziewicz
Imię ojcaKarol, właściciel księgarni
ZawódAbsolwent Warszawskiego Konserwatorium
Stan
Wyznanier-k
SygnaturaCAW: AP 909,1127, Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.21 r., Warszawa 1921; Rocznik Oficerski, 1923, 1924, 1928, 1932; R. Dalecki, Armia „Karpaty” w wojnie obronnej 1939 roku, Rzeszów 1989; B.Szwedo, Małopolski Słownik Biograficzny Uczestników Działań Niepodległościowych, t.7, Kraków 2001, s.35-37.
Przebieg służbyUkończył Gimnazjum Filologiczne w Riazaniu i Warszawskie Konserwatorium Muzyczne. 1 XII 1916 r. wstąpił do 3.pp LP. W 1917 roku ukończył kurs oficerski przy 3.pp LP. 16 lutego 1918 r., po bitwie pod Rarańczą, został wysłany przez płk J.Hallera w celu przeprowadzenia wywiadu wśród pułków bolszewickich. Jego informacje ułatwiły marsz Brygady do II Korpusu Polskiego. 1 III 1918 został awansowany do stopnia chorążego. 12 maja 1918 r., po bitwie pod Kaniowem, dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł 25 maja 1918 r. Służył w polskich jednostkach w Rosji. W sierpniu 1919 r. wrócił do Polski i 29 sierpnia 1919 r. wstąpił do WP. Służył w 2. pułku artylerii pancernej. Brał udział w operacjach na Górnym Śląsku i Pomorzu. Następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie został zweryfikowany w stopniu porucznika (ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r.) i pełnił służbę jako dowódca baterii w 3. dyonie artylerii konnej w Wilnie. 1 lipca 1925 r. został awansowany do stopnia kapitana. W lutym 1928 r. przeniesiono go do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych w Warszawie na stanowisko adiutanta gen.dyw. Juliusza Rómmla. W 1932 r. został kwatermistrzem w 6.dak w Stanisławowie. Następnie był zastępcą dowódcy tego dyonu. Okresowo pełnił obowiązki dowódcy dyonu. W marcu 1936 r. został awansowany do stopnia majora. 8 i 9 września 1939 z nadwyżek 2. pal Leg. sformował 2. dyon 55. pal, który stanowił artylerię Grupy „Sandomierz” w składzie Armii „Karpaty”. Brał udział w obronie linii Wisły na odcinku Zawichost-Baranów Sandomierski, a od 13 września 1939 linii Wisły i Sanu na odcinku Zawichost-Radomyśl. 20 września, po nieudanym ataku na Tomaszów Lubelski dostał się do niewoli. Został osadzony w oflagu VII A Murnau. W obozie działał w konspiracyjnej „Legii Oficerskiej”. Po wyzwoleniu przez wojska amerykańskie wstąpił do II Korpusu Polskiego. 2 maja 1947 r. został zdemobilizowany i osiadł w Londynie. Zmarł w Londynie 25 grudnia 1980 r. Spoczywa na cmentarzu South Ealing. Odznaczony VM 5 klasy KW 2x , KN, Polonia Restituta, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem za Wojnę 1918-1921, Medalem X-lecia Niepodległości i włoskim Medaille Interallie de la Victoire.