Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Wandycz Damian Stanisław

Data ostatniej modyfikacji:
03-08-2014
Część naukowa
NazwiskoWandycz
Imię / ImionaDamian Stanisław
Pseudonim
Data urodzenia2-I-1892
Miejsce urodzenia (przynależy)Dobrzyń
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjisierżant
PrzydziałVI baon I Brygada LP
Imię matki
Imię ojca
Zawódstudent
Stan
Wyznanie
SygnaturaCAW I.120.27.69 CAW I.120.63.1025; P.Wandycz, Wspomnienia o moim ojcu, Wiek Nafty, nr 1/2001, s. 4-8; D.Wandycz, A Forgotten Letter of Pilsudski to Masaryk, New York 1964; W.Jędrzejewicz, Damian Wandycz, "Kombatant w Ameryce", R.XIX (1974), nr 2-3 (72-73; J.Cisek, Piłsudczycy za Oceanem. Działacze Instytutu Piłsudskiego w Nowym Jorku 1943-1993, "Sowiniec", nr 19, Kraków 2001.
Przebieg służbyBrał udział w strajku szkolnym 1905 roku. Maturę zdał jako ekstern w Krakowie. Studia wyższe podjął na Politechnice w Pradze , gdzie jednocześnie należał do Sekcji Zagranicznej PPS, ZWC i Związku Strzeleckiego. W Legionach pełnił od 18 X do 16 XI 1914 służbę w Baonie Uzupełniającym (późniejszym VI baonie L.Lisa-Kuli). Od 17 XI tego roku do 1 I 1917 służył w 1.pp LP. Notowany jako sierżant.Potem służył w Stacji Zbornej LP, a jednocześnie podjął współpracę z redakcją krakowskiej „Kultury” redagowanej przez Leona Wasilewskiego. W grudniu 1918 był członkiem trzyosobowej delegacji (wraz z J.Ptaśnikiem i S.Gutowskim) z listem osobistym Naczelnika Państwa do T.G.Masaryka. Dyplom inżyniera chemii na Politechnice Lwowskiej uzyskał w 1920. Podjął pracę w Krakowie i rafinerii nafty w Jedlicze (1922-1924), następnie w Dziedzicach (1924-1927), a w latach 1927-1930 jako wicedyrektor rafinerii nafty w Drohobyczu. W 1933 został naczelnym dyrektorem kartelu Polski Eksport Naftowy. Był członkiem Izby Przemysłowo – Handlowej we Lwowie i radnym tego miasta. 31 VIII 1939 zgłosił się do służby w Składnicy Uzbrojenia nr 6 we Lwowie. Oddelegowany do dyspozycji DOK VI we Lwowie, przekroczył ostatecznie granicę jako cywil przy sztabie Naczelnego Wodza. Od 17 IX 1939 internowany w Rumunii, następnie we Francji, gdzie do 1942 pełnił funkcję kierownika działu finansowego PCK w Grenoble. Po wyjeździe do Londynu został urzędnikiem emigracyjnego Ministerstwa Przemysłu i Handlu i w 1944 został wysłany jako ekspert do USA w celu podjęcia rozmów w sprawie odbudowy gospodarczej Rzeczypospolitej po zakończeniu wojny. Po Jałcie pozostał na emigracji, jako ekspert podjął pracę w uznanych firmach przemysłowo-eksportowych. Jednocześnie działał w piłsudczykowskim Komitecie Narodowym Amerykanów Polskiego Pochodzenia (1942) i był dyrektorem Instytutu Piłsudskiego w Nowym Jorku oraz Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce. Zorganizował dwukrotnie Kongres Naukowców Polskiego Pochodzenia w USA w 1966 i 1971. Zmarł 12 V 1974 w Nowym Jorku, pochowany na cmentarzu Maple Grove w tym mieście. . Dwukrotnie żonaty ze Stefanią Dunikowską oraz na emigracji z Ireną Wayda. Był odznaczony między innymi KN, Polonią Restituta 4.klasy, Złotym Krzyżem Zasługi oraz odznaką "Za wierną służbę". Ojciec Piotra, profesora historii na uniwersytecie w Yale.