Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Dąbrowski Jan Konstanty

Data ostatniej modyfikacji:
29-08-2014
Część naukowa
NazwiskoDąbrowski
Imię / ImionaJan Konstanty
Pseudonim
Data urodzenia21-XII-1890
Miejsce urodzenia (przynależy)Krosno
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjisierżant
PrzydziałDW NKN, Powiatowy Urząd Zaciągu w Końskich.
Imię matki
Imię ojca
Zawódhistoryk, profesor i prorektor UJ
Stan
Wyznanie
SygnaturaLista Starszeństwa Oficerów Legionów Polskich, Warszawa 1917; J.Dąbrowski, Dziennik 1914-1918, Kraków 1977; J.Dąbrowski, Sprawa Polska na Węgrzech 1914-1916, Piotrków 1917; J.Dąbrowski, Legiony w prasie węgierskiej, "Wiadomości Polskie", Piotrków R.II (1916) nr 68; J.Dąbrowski, Węgrzy o Legionach, "Wiadomości Polskie", r.III (1916), nr 65; J.Dąbrowski, Podstawy politycznego stosunku Polski do Węgier, ; "Wiadomości Polskie", Piotrków, R.II nr 57-58 z 25 XII 1915; W. K. Cygan, Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny t.1, Warszawa 2005; M.Przeniosło, Raporty i korespondencja oficerów werbunkowych Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego 1915-1916; Ziemia Radomska, Kielce 2007.
Przebieg służbySzkołę powszechną ukończył w Krośnie, III Gimnazjum im.Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie, po czym studiował historię na UJ. Na tej uczelni uzyskał doktorat. Od 1910 należał do „Zarzewia", od 1913 pracował jako nauczyciel w Krakowie. Poczynając od uformowania DW NKN w sierpniu 1914 roku, został tam referentem w biurze prasowym. Od lipca 1915 służył jako delegat prasowy DW NKN w Budapeszcie. Pracował na rzecz zbliżenia posko-węgierskiego i na ten temat publikował, zarówno w formie broszur, jak i artykułów prasowych. Od maja do sierpnia 1916 był sierżantem w Biurze Werbunkowym w Końskich, a od sierpnia do listopada 1916 oficerem werbunkowym w tej placówce. Od kwietnia do czerwca 1917 kierował Powiatowym Urzędem Zaciągu w Końskich. W 1919 habilitował się na UJ z zakresu historii średniowiecznej i jeszcze w tym roku został profesorem Uniwersytetu Wileńskiego, od 1920 pracował na UJ (od 1924 jako profesor zwyczajny). W dorobku historycznym pozostawił m.in.Wielką Wojnę, tom wydany w ramach Wielkiej Historii Powszechnej poświęcony konfliktowi w l.1914-1918, który do dziś uchodzi za dzieło klasyczne. Zatrudniony na UJ po 1945, w l.1948-1952 jako prorektor. W l.1954-1961 był dyrektorem biblioteki PAN w Krakowie. Zmarł 17 VII 1965 w Krakowie.