Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Wyrwiński Eugeniusz

Data ostatniej modyfikacji:
20-06-2014
Część naukowa
NazwiskoWyrwiński
Imię / ImionaEugeniusz
Pseudonim"Kogut"
Data urodzenia16-VI-1895
Miejsce urodzenia (przynależy)Sokołów Małopolski pow.Rzeszów
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacji
Przydział1.pp LP; 3.pp I Brygady LP,
Imię matkiAlbertyna z d.Volkman
Imię ojcaStanisław
Zawód
Stan
Wyznanier-k
SygnaturaCAW 120.63.746; AAN, ZLP, 324, k.109; A. Borkiewicz, Dzieje 1-go Pułku Piechoty Legionów (1918-1920), Warszawa 1929, s. 29, 65, 66, 78. 542, 545, 549, 555, 577; M.Gałęzowski, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, Warszawa 2005, s.341-346.
Przebieg służby Od l VI 1913 należał do „Strzelca" w Krakowie. Dowodził sekcją. Do Oddziałów strzeleckich zgłosił się 6 VIII 1914. Został mianowany dowódcą 4. plutonu 1. komp. V baonu. 9 X 1914 został mianowany podporucznikiem. Awans potwierdziła Naczelna Komenda Armii (XI ranga, rozkaz NKA nr 7783, r 135). 25 XII 1914 zachorował na tyfus i do 10 IV 1915 przebywał w szpitalu. Po powrocie na front, do 5 VIII 1916 dowodził plutonem w V baonie 3.pp (7.pp) I Brygady LP. W 1915 odznaczył się w boju pod Samoklęskami, atakując na czele kilkuosobowego patrolu kilkakrotnie liczniejszą obsadę rosyjskiej placówki i biorąc do niewoli około 60 jeńców. Podobną odwagą wykazał się w bitwie pod Kostiuchnówką (4-6 VII 1916), w której dowodził plutonem 9. komp. 7.pp. 5 lipca umożliwił odwrót sztabu 7.pp odnosząc przy tym rany. Od sierpnia do 10 IX 1916 dowodził komp. km 7.pp LP, a do 8 VIII 1917 - komp.km w 1.pp LP. W połowie 1917 roku ukończył kurs oficerski w Zambrowie. Po kryzysie przysięgowym, został 18 IX 1917 wcielony do armii austro--węgierskiej. Jako dowódca plutonu w 56.pp.brał udział w walkach nad rz.Piawe na froncie włoskim. Działał w Związku Rewolucyjnym „Wolność", skupiającym Polaków służących na froncie włoskim. 31 VIII 1918 zwolniony z armii austro-węgierskiej z powodu stwierdzonego inwalidztwa. Po powrocie do Krakowa podjął służbę w POW, poszukiwany przez policję austriacką, opuścił 15 IX Kraków i wyjechał do Lwowa. Następnie udał się do Kijowa, gdzie współpracował z L.Lisem-Kulą. 26 X 1918 wrócił do Krakowa. Zaciągnął się do 5.pp Leg. i uczestniczył w odsieczy Lwowa. 26 XI 1918 został mianowany porucznikiem. Służył w zimowej kampanii WP pod Dyneburgiem, w sztabie 1.DP Leg. a od 1 V 1920 dowodził I baonem 5.pp Leg. Uczestniczył w boju pod Browarami na przedmościu kijowskim (11-13 V 1920), po którym (21 V 1920) mianowano go kapitanem. 4 VII 1920 objął dowództwo 5.pp Leg., z którym dzielnie walczył w bitwie pod Równem, (8 VII 1920). 25 VII 1920 został przeniesiony na stanowisko dowódcy baonu. zapasowego 30.psk. Po wojnie na różnych stanowiskach w armii. Od 19 VI 1930 dowodził 1.ppanc, od 1931 do 22 XII 1934 - I.bpanc, a następnie do 1935 III bpanc. W 1928 awansował do stopnia podpułkownika, ze starszeństwem od 1 I 1927 a 19 III 1937 został mianowany pułkownikiem. W lipcu 1939 przebywał z wizytą służbową we Francji, gdzie badał możliwości zakupu sprzętu dla organizowanej Warszawskiej Brygady Pancerno - Motorowej. Po 17 IX 1939 został internowany w Rumunii. Należał do grupy, która zorganizowała ucieczkę marszałka E.Śmigłego - Rydza z Dragoslayele. W dniu ucieczki, 15 XII 1941, na zmianę z ppłk. R. Najsarkiem prowadził samochód, którym opuszczono Dragoslavele. Po przybyciu na Węgry ukrywał się w Budapeszcie. Po wojnie udało mu się wyjechać do Ameryki Południowej. zmarł w latach 1950. w Caracas w Wenezueli. Był odznaczony m.in. VM 5 klasy, KN, KW 4x, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem X-lecia Niepodległości.