Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Wojakowski Kazimierz

Data ostatniej modyfikacji:
30-05-2014
Część naukowa
NazwiskoWojakowski
Imię / ImionaKazimierz
Pseudonim
Data urodzenia4-III-1895
Miejsce urodzenia (przynależy)Huciska pow.Żywiec
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjiPlutonowy LP
Przydział2.pp LP, okm 2.pp
Imię matkiKornelia z d.Baczyńska-Pukrzysz
Imię ojcaWładysław, urzędnik kolejowy
Zawódstudent
Stan
Wyznanie
SygnaturaCAW I.120.1.128; Z.Cutter, Mobilizacja wojsk saperskich we wrześniu 1939 roku, „WPH" (2000), nr 3; J. Skrzypczak, Na drodze do wolności. Mielczanie w walce o niepodległość Polski 1907-1918, Mielec 2008.
Przebieg służbySzkołę powszechną skończył w Makowie Podhalańskim. W l.1906-1912 uczył się w gimnazjum w Mielcu, następnie w, w l.1912/1913 w Krakowie. Maturę złożył w 1914 r. w gimnazjum w Jarosławiu. Rodzina zamieszkała na stałe w Mielcu. Działał w mieleckiej Stałej Drużynie Sokolej. 20 VIII 1914 r. zgłosił się do Komisji Werbunkowej w Mielcu i został uznany przez dr. Apolinarego Franka za zdolnego do służby frontowej. Odesłany 26 VIII 1914 r. na plac zborny „Sokoła” w Tarnowie, w Krakowie przydzielony do 14.komp.i IV baonu 2.pp LP. 1 XII 1914 r. przeniesiony do oddziału karabinów maszynowych nr 1 w 2. pp. Awansowany na sekcyjnego. Wziął udział we wszystkich walkach swego oddziału w kampanii karpackiej, bukowińskiej, besarabskiej i wołyńskiej. Wykazywał się dużą odwagą i rzutkością organizacyjną. 15 XII 1915 r. awansowany na plutonowego. Po wycofaniu Legionów do Baranowicz, został skierowany 2 XI 1916 r. na studia do Technicznej Akademii Wojskowej w Honiburgu, w klasie pionierów. Ponadto ukończył szkolenie przeciwgazowe w Wiedniu i kurs minerów w Mrudern. Po rozwiązaniu PKP wcielony do c.k. armii i wysłany na front włoski, później serbski, w okolice Belgradu i do Banatu. 15 VIII 1918 r. awansowany do stopnia podporucznika. Od 17 VIII 1918 r. do 15 IX 1918 r. w Baonie Zapasowym Saperów w Przemyślu, a następnie do 31X1918 r. w 24. kompanii saperów c.k. armii. Wziął udział w obronie Przemyśla i Lwowa w Za świetnie zorganizowaną przeprawę 3.DP przez Dniestr został przedstawiony przez gen.Z.Zielińskiego do awansu na porucznika, ale go nie otrzymał. Wojnę z bolszewikami w szeregach I.baonu saperów 9.DP, 4. baonu sap. i Dowództwie Saperów MSWojsk. Dotarł z ofensywą wojsk polskich do Kijowa i w śmiałym rajdzie na samochodach, wyprzedzając natarcie, udało mu się rozbroić założone pod mostami kijowskimi ładunki wybuchowe, a następnie utrzymać je do czasu nadejścia głównych sił. Podobna brawurą wykzał się podczas odwrotu z Kijowa, kiedy to zdołał wysadzić most na rz.Uszy, opóźniając tym samym pościg npla. W 1925 r. awansował do stopnia majora. W 1934 r. ukończył studia na Politechnice Lwowskiej. W 1938 r. był oficerem Sztabu Dowództwa 33.Grupy Saperów. W 1939 r. dowodził przydzielonym do armii „Poznań” batalionem saperów 26.DP. Odznaczony VM, KN, KW 5x, Medalem X-lecia Niepodległości, dwukrotnie austriackim Srebrnym Medalem Waleczności II klasy, łotewskim Medalem Pamiątkowym i Medalem za Długoletnią Służbę, Gwiazdą Obrony Przemyśla i Odznaką Obrony Lwowa „Orlęta”.