Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Weryński Jan

Data ostatniej modyfikacji:
31-05-2014
Część naukowa
NazwiskoWeryński
Imię / ImionaJan
Pseudonim"Oset", "Stanisław Fałęcki"
Data urodzenia6-II-1897
Miejsce urodzenia (przynależy)Mielec
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjiChorąży LP
Przydział1.pp LP, 5.pp LP
Imię matkiJózefa z d.Jeż
Imię ojcaPiotr
Zawód
Stan
Wyznanie
SygnaturaOss. 15813/V; Jerzy Skrzypczak, Idea i czyn. Drogi Mielczan do niepodległości 1907-1918, Mielec 2003; Grzegorz Mazur, Życie polityczne polskiego Lwowa 1918-1939, Kraków 2007; Jerzy Skrzypczak, Na drodze do wolności. Mielczanie w walce o niepodległość Polski 1907-1918, Mielec 2008.
Przebieg służbyUczęszczał do mieleckiego gimnazjum, w 1912 był jednym z założycieli ZS w Mielcu i sekretarzemem Zarządu Obwodu ZS. W sierpniu 1914 roku wstąpił w Krakowie do oddziałów strzeleckich, otrzymując przydział do 2.plutonu Franciszka Dubiela, w kompanii M.Bolesławicza w VI baonie Albina Fleszara-Satyra. Następnie służył w 3.plutonie I baonu Sława-Zwierzyńskiego 5.pp LP. Walczył pod Laskami, Krzywopłotami, nad Nidą, pod Konarami, Tarłowem, Urzędowem, Jastkowem Ożarowem, na Wołyniu pod Kołkami, Stowyhorożem, Koszyszczami, nad Styrem (o „Polską Górę”) pod Kostiuchnówką, nad Stochodem . W 1916 r., podczas walk nad Stochodem, ponownie przydzielony do VI baonu. Wyczerpany zdrowotnie i chory na nerki, stawał przed komisją lekarską w Krakowie. Superarbitrowany i uznany za zdolnego do służby pomocniczej. Orzeczenie zostało zatwierdzone 16 XII 1917. Zwolniony czasowo ze służby w stopniu chorążego, powrócił do Mielca i podjął pracę w starostwie. W marcu 1918 r. założył mielecki oddział POW, od lipca 1918 r. będąc formalnie jego komendantem miejscowym. Używał wówczas pseudonimu „Stanisław Fałęcki”. Dowodzona przez niego POW sprawnie opanowała 1 XI 1918 r. miasto i teren powiatu. Wraz z chor. Janem Ciołkoszem i chor.Kazimierzem Hodbodem współorganizował mielecką kompanię asystencyjną WP. Działał w Zarządzie Komitetu Obywatelskiego miasta, będącego władzą cywilną w Mielcu. W marcu 1919 r. został zwolniony z czynnej służby w WP z powodu choroby. Ukończył wówczas studia prawnicze na uniwersytecie lwowskim, uzyskując w 1923 doktorat. Od 1924 r. pracował we lwowskim Urzędzie Wojewódzkim, awansując od referendarza aż do wiceprezydenta Lwowa w 1929 roku. Na to stanowisko był wybierany w kolejnych wyborach aż do 1939 r. Zasiadał we władzach lwowskiego OZN, był członkiem Rady Okręgowej. W sierpniu 1939 r. odpowiadał za przygotowanie Lwowa do obrony. Wraz z wojewodą Alfredem Biłykiem często lustrował budowę umocnień. Zginął po 17 IX 1939 r., prawdopodobnie rozstrzelany przez NKWD w Bykowni. Odznaczony KN.