Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Trześniowski Zdzisław

Data ostatniej modyfikacji:
06-10-2014
Część naukowa
NazwiskoTrześniowski
Imię / ImionaZdzisław
Pseudonim"Tatar"
Data urodzenia19-II-1868
Miejsce urodzenia (przynależy)Ktoryny pow.Żydaczów
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjikpt.piech. 16938
Przydział1.pp LP, 3.pp LP, PKP
Imię matki
Imię ojca
Zawódurzędnik kolejowy
Stanżonaty
Wyznanierzymsko-katolickie
SygnaturaCAW 120.63.746; T.Kasprzycki, Kartki z dziennika oficera I Brygady, Warszawa 1934; Lista Starszeństwa Oficerów Legionów Polskich, Warszawa 1917; Lwów i Małopolska Wschodnia w Legionach Polskich 1914-1917, Lwów 1935; Obrona Lwowa 1 – 22 listopada 1918, t.III, Lwów 1939.
Przebieg służbySyn powstańca 1863, członek ZWC i Związku Strzeleckiego, komendant oddziału ZS w Stanisławowie. Po wybuchu wojny zgłosił się do oddziałów Piłsudskiego. Przydzielony został do 4.komp. w oddziale strzeleckim W.Scaevoli-Wieczorkiewicza i M.Norwid-Neugebauera. Od 8 VIII 1914 dowodził 4.plutonem 2.komp. III batalionu 1.pp.LP. Mianowany chor.piech. (XII ranga) na podstawie rozkazu Komendy LP nr 20 z 28 IX 1914 roku, już 9 X 1914 awansowany został na ppor.piech. Od 22 X 1914 dowodził 2.kompanią, także w kampanii 1.pp LP na Podhalu. Uczestniczył w bitwie pod Łowczówkiem (22-26 XII 1914), 1 I 1915 awansował na por.piech. Chory na tyfus leczył się w Szpitalu Legionowym Kętach i od 7 V 1915 w Szpitalu Rezerwowym nr 1 w Meranie. Po powrocie do pułku, zapadł z końcem 1915 roku ponownie na zdrowiu i leczył się w Szpitalu Legionowym w Lublinie i Szpitalu Twierdzy nr 1 w Krakowie. 18 II 1917 przeszedł z 1.pp LP do 3.pp LP. Po kryzysie przysięgowym awansował w PKP do stopnia kpt.piech (1 IX 1917) i objął dowództwo nad kompanią. Po kryzysie przysięgowym pozostał w 3.pp LP, po przejściu II Brygady przez front pod Rarańczą (15-16 II 1918), internowany przez Austriaków. Zwolniony, udał się do Lwowa, gdzie organizował kadrę WP i od 31 października 1918 był dowódcą pierwszej załogi obrony Lwowa. Po 22 XI 1918 został dowódcą 1.pułku strzelców lwowskich, od 2 V 1919 do 2 VI 1920 dowódcą 7.pp Leg. Od 12 VII 1920 był dowódcą batalionu w 240.pp Armii Ochotniczej. 16 VI 1921 przeszedł do rezerwy w stopniu mjr.piech. Z tego powodu 27 VI 1921 zastrzelił dowódcę pułku po czym popełnił samobójstwo. Odznaczony VM 5.klasy, KN z Mieczami, KW 3x.