Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Piątkowski Mieczysław

Data ostatniej modyfikacji:
16-01-2018
Część naukowa
NazwiskoPiątkowski
Imię / ImionaMieczysław
PseudonimMak
Data urodzenia18 - III - 1880
Miejsce urodzenia (przynależy)Kiernasówka
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjipodporucznik
Przydziałkompania saperów I Brygada
Imię matkiCecylia
Imię ojcaAntoni
Zawódinżynier
Stanżonaty (Wiktoria z Olszewskich)
Wyznanie
SygnaturaCAW 120.63.746; PSB
Przebieg służbyW czasie nauki w V Gimnazjum w Kijowie, w r. 1897, był współzałożycielem, a potem jednym z przywódców polskiej tajnej organizacji uczniowskiej. Jako jej delegat jeździł po Ukrainie i zakładał podobne organizacje, m. in. w Humaniu, Żytomierzu i Białej Cerkwi. W l. 1898 i 1899 był bibliotekarzem w tajnej bibliotece polskiej w Kijowie. Po ukończeniu gimnazjum w r. 1901 P. wstąpił na Wydział Mechaniczny Politechniki we Lwowie. Był współzałożycielem postępowego towarzystwa akademickiego «Wspólna Nauka». Uczestniczył też w redagowaniu i wydawaniu pisma „Promień”. W grudniu 1901 P. wstąpił do sekcji lwowskiej Organizacji Zagranicznej (OZ) Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS). Kilkakrotnie wyjeżdżał w głąb Rosji, m. in. w grudniu 1904 udał się tam na polecenie Józefa Piłsudskiego, z zadaniem zbadania ruchu rosyjskich transportów wojskowych dla potrzeb wywiadu japońskiego. W 1904-5 r. w jego mieszkaniu we Lwowie mieściło się tajne laboratorium materiałów wybuchowych. W 1905 przewiózł do Warszawy pierwszy transport pistoletów typu mauser dla Organizacji Bojowej PPS i włączył się do jej działalności pod pseudonimem Hipolit. 20 VIII 1905 objął kierownictwo OB w Warszawie. Wkrótce potem, 4 X 1905, został aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej, skąd po roku przeniesiono go do więzienia mokotowskiego. Wyrokiem Warszawskiego Wojskowego Sądu Okręgowego z 31 X 1906 został skazany na dwa lata katorgi. W marcu 1907 wysłany do Aleksandrowska pod Irkuckiem, zbiegł stamtąd jesienią i w styczniu 1908 przybył do Lwowa. We Lwowie kontynuował przerwane studia na Politechnice (Wydział Mechaniczny i Geodezja). Jako jeden z pierwszych wstąpił do utworzonego w 1908 ZWC (był instruktorem-wykładowcą nauki o materiałach wybuchowych), a w 1910 do Strzelca. Po wybuchu wojny internowany, jako poddany rosyjski, w obozie w Miszkolcu na Węgrzech. Zwolniony w październiku po interwencji Ignacego Daszyńskiego, wyjechał do Krakowa i wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1 kompanii saperów (m. in. brał udział w bitwie pod Krzywopłotami), a potem w 1 p. artylerii. 1 VII 1915 mianowany podporucznikiem. W czasie tzw. kryzysu przysięgowego udało mu się uniknąć internowania i działał w POW w rejonie Lublin–Krasnystaw. Po śmierci żony i zapewnieniu dzieciom opieki rodziny w końcu 1919 r. wyjechał do Warszawy i został oficerem zawodowym żandarmerii WP. Awansowany do stopnia podpułkownika (ze starszeństwem z dn. 1 VI 1919), był zastępcą dowódcy I Dywizjonu Żandarmerii w Warszawie. Po zakończeniu działań wojennych w r. 1920 wystąpił z wojska i przez rok pracował jako geodeta w Łucku i Włodzimierzu Wołyńskim (w ramach akcji osadnictwa wojskowego na Wołyniu). W r. 1921 powrócił do służby w żandarmerii w Warszawie. W czasie przewrotu majowego 1926 r. dowodzony przez niego I Dywizjon Żandarmerii WP, jako pierwsza jednostka wojskowa, wystąpił po stronie Piłsudskiego, zajmując 12 V rano Dworzec Wschodni, na który przybył z Sulejówka Józef Piłsudski. Był od tego czasu jednym z najbardziej zaufanych oficerów, a dowodzony przezeń dywizjon stanowił ochronę siedziby Piłsudskiego w Belwederze. Po zaginięciu gen. Włodzimierza Zagórskiego w sierpniu 1927, m. in. właśnie P. prowadził śledztwo w tej sprawie. Z dn. 1 I 1929 został mianowany pułkownikiem i jeszcze w tym samym miesiącu przeniesiony służbowo na stanowisko zastępcy komendanta Wojskowego Instytutu Geograficznego. W marcu 1930 wyznaczony na komendanta miasta Lwowa, z dn. 31 III 1931 został na własną prośbę przeniesiony w stan spoczynku, objął posadę sekretarza generalnego w warszawskim przedstawicielstwie koncernu naftowego «Małopolska». W drugiej połowie lat trzydziestych należał do czołowych przedstawicieli tzw. lewicy legionowej. Był jednym z inspiratorów rozłamu w Legionie Młodych, a następnie jednym z przywódców utworzonego w wyniku rozłamu w r. 1937 Związku Lewicy Patriotycznej. Uczestniczył w działalności, której rezultatem było powołanie w r. 1937 Klubów Demokratycznych. W drugiej połowie lat trzydziestych P. należał do czołowych przedstawicieli tzw. lewicy legionowej. Był jednym z inspiratorów rozłamu w Legionie Młodych, a następnie, obok Władysława Bociańskiego, jednym z przywódców utworzonego w wyniku rozłamu w r. 1937 Związku Lewicy Patriotycznej. Pod jego wpływem Związek zgłosił akces do Klubu Demokratycznego. Jednocześnie żywo uczestniczył w działalności, której rezultatem było powołanie w r. 1937 Klubów Demokratycznych. Wg wspomnień Januarego Grzędzińskiego właśnie P-ego należy uważać za twórcę pisma „Czarno na Białem” (wydawanego od czerwca t. r.); w jego mieszkaniu zapadła decyzja o powołaniu pisma i to on powierzył Grzędzińskiemu stanowisko redaktora naczelnego. W znacznym stopniu finansował także to pismo. Dn. 8 VIII 1937 w „Czarno na Białem” (nr 8) ukazał się głośny artykuł P-ego pt. Legiony a endecja, w którym zwracał uwagę na przeciwieństwa ideologii legionowej i endeckiej (w nawiązaniu do podejmowanych wówczas przez Obóz Zjednoczenia Narodowego prób częściowego zaakceptowania ideologii Narodowej Demokracji). Na konstytucyjnym zebraniu warszawskiego Klubu Demokratycznego 16 X t. r. wybrany został do Komisji Rewizyjnej. Obok Juliusza Dąbrowskiego reprezentował województwo warszawskie na I Zjeździe (Kongresie) Stronnictwa Demokratycznego (15–16 IV 1939 w Warszawie). Wybrano go wówczas do Rady Naczelnej, a wkrótce wszedł w skład Komisji Politycznej. W czasie okupacji niemieckiej uczestniczył w pracach konspiracyjnego Stronnictwa Demokratycznego («Prostokąt»), utrzymywał też kontakty z działaczami Polskiej Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość i zajmował się akcją pomocy dla rodzin osób aresztowanych. 16 IV 1943 (wg innych danych 27 III t. r.) aresztowany podczas łapanki w kawiarni «Melodia» na Placu Zbawiciela w Warszawie. Rozpoznany i osadzony na Pawiaku, 24 VIII t. r. został wywieziony do Oświęcimia (nr obozowy 139 146), a stamtąd 24 VI 1944 do Buchenwaldu. W kwietniu 1945 w czasie ewakuacji więźniów tego obozu do Flossenburga, skrajnie wycieńczony, został uwolniony przez wojska amerykańskie. Jednak ciężki atak anginy pectoris spowodował jego śmierć 9 (?) V 1945 w szpitalu we Flossenburgu. Odznaczenia: Krzyż Oficerski Polonia Restituta, Krzyż Niepodległości z Mieczami i trzykrotnie Krzyż Walecznych.
Zgłoś uwagiZgłoś uwagi Przesłane materiały zostaną poddane weryfikacji historycznej
Mapa
Znaczniki związane z legionistą: Piątkowski Mieczysław
/ lub kliknij na mapie aby dodać znacznik
Wpisy użytkowników
Administrator nie ponosi odpowiedzialności za treści i materiały zamieszczane przez Użytkowników na ich wyłączną odpowiedzialność i nie gwarantuje poprawności merytorycznej i językowej treści dodawanych do Części Społecznościowej Wykazu. Administrator nie ponosi odpowiedzialności za poglądy i opinie użytkowników zawarte we wprowadzonych przez nich treściach. Materiały i treści zamieszczane przez Użytkowników odzwierciedlają poglądy i opinie Użytkownika i nie mogą być traktowane jako poglądy i opinie Administratora.

Wpisy użytkowników

tytuł autor data wpisu
Fotografia portretowa (ok. 1917?) moderatorMJP 16-01-2018 czytaj >>
Galeria
Fotografia portretowa (ok. 1917?)
Źródło: PSB, domena publiczna
Pokazuj podpowiedzi