Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Olbrycht Bruno Edward

Data ostatniej modyfikacji:
17-09-2014
Część naukowa
NazwiskoOlbrycht
Imię / ImionaBruno Edward
Pseudonim
Data urodzenia6-X-1895
Miejsce urodzenia (przynależy)Sanok, przynynależny Wadowice
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjikpt.piech. 684
Przydział3.pp LP II Brygada
Imię matkiMaria z d. Jaworska
Imię ojcaPiotr, lekarz weterynarii
Zawódabsolwent gimnazjum
Stan
Wyznanie
SygnaturaCAW I.120.63.746 ;CAW I.120.1.291; CAW I.120.63.678 ; Oss.15812/VII; PSB t.XXIII (1978); P.Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918 - 1939, Warszawa 1994; L.Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Lublin 1986; R.O.1923; R.O.1924; R.O.1928; R.O.1932; R.O.1939.
Przebieg służby Od 1910 uczęszczał do gimnazjum w Wadowicach, i tam w roku 1915 złożył maturę w trybie eksternistycznym. Należał do Drużyn Polowych "Sokoła", w 1911 założył Drużynę im.S.Żółkiewskiego. Po wybuchu wojny wraz z półbaonem "Sokoła" przymaszerował do Legionów (16 VIII 1914). Służył w 12.komp.III baonu 3.pp LP. 20 X 1914 mianowany chor. piech., już 19 XI tego roku awansowany na ppor.piech., a 14 III 1915 na por. piech.(rozkaz Komendy LP nr 61). Po tym awansie dowodził 11.komp. a następnie baonem w 3.pp LP. Po kryzysie przysięgowym służył w PKP, 1 IX 1917 został awansowany na kapitana. Na początku 1918 immatrykulował się na UJ. Po Rarańczy (15-16 II 1918) został internowany. W Wojsku Polskim służył od 25 X 1918, przydzielony został do 3.pp Leg., skąd 4 I 1919 przeszedł do 33.pp. Jako ppłk został 11 VI 1920 awansowany na ppłk.piech (ze starszeństwem z 1 IV 1920). W tym stopniu zweryfikowany po wojnie, ze starszeństwem z 1 VI 1919. Od 1921 do 1928 dowodził 8.pp Leg. 15 VIII 1924 awansowany na płk.piech., w l.1927-1930 dowódca piechoty dywizyjnej 2.DP Leg. W.l.1930-1939 był komendantem Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Gen.bryg. z 19 III 1937. Od 8 IX 1939 dowodził 39. Rez.DP, Wzięty do niewoli po kapitulacji zgrupowania pod Terespolem 27 IX 1939, został przetransportowany do oflagu II D Grossborn, a następnie do oflagu IV B Koenigstein. Jako inwalida został w 1941 skierowany na leczenie w w szpitalu Ujazdowskim. Po zakończeniu leczenia zwolniony, w 1943 podjął współpracę z AK. Zdekonspirowany i aresztowany przez Niemców w Kalwarii Zebrzydowskiej, został odbity z więzienia w październiku 1944 przez oddział 16.pp AK. Po uwolnieniu został dowódcą 21.DP AK. 14 IV 1945 zgłosił się do związany z LWP, 13 IX 1945 awansowany do stopnia gen.dyw. służył jako zastępca Komendanta Oficerskiej Szkoły Piechoty i Kawalerii a od 13 IX tego roku jako dowódca Okręgu Wojskowego nr 1 w Warszawie. 30 XI 1948 przeniesiony został w stan spoczynku, zmarł 23 III 1951 w Rembertowie, spoczywa na Powązkach. Odznaczony VM 5.klasy, KN, Polonią Restituta 4.klasy, KW 4x.