Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Mozołowski Stefan Andrzej

Data ostatniej modyfikacji:
28-08-2014
Część naukowa
NazwiskoMozołowski
Imię / ImionaStefan Andrzej
Pseudonim
Data urodzenia19-II-1892
Miejsce urodzenia (przynależy)Sanok
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjipodporucznik sanitarny
Przydział1. pp LP, Oddział sanitarny III Brygady LP
Imię matkiAntonina z d. Fijałek
Imię ojcaJózef, urzednik
ZawódLekarz medycyny
Stan
Wyznanie
SygnaturaCAW 120.63.746; CK. Gimnazjum Męskie Wyższe w Sanoku z lat 1880-1939; Księga Pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku z lat 1880-1958. Sanok 1958, s. 95-110; A. Moszyński, Lista Katyńska. S. 304; S. Mozołowski, O chorobie poprzedzającej zgon Pierwszego Marszalka Polski Józefa Piłsudskiego. "Lekarz Wojskowy" (1935) nr 5, s.160-257; E.Zając, Mozołowski Stefan Andrzej, w: Małopolski Słownik Biograficzny Uczestników Działań Niepodległościowych 1939-1956, t.5, Kraków 1999, s.82. W.Jędrzejewicz, J.Cisek, Kalendarium zycia Józefa Piłsudskiego 1867-1935, t.IV, Łomianki - Kraków 2007; M.Dutkiewicz, Służba zdrowia Legionów Polskich w latach 1914-1917, Piotrków 2009.
Przebieg służbyUrodził się 19 lutego 1892 w Sanoku jako syn Józefa, prowadzącego księgi gruntowe w c k Dyrekcji Skarbu w Sanoku i członka Rady Nadzorczej Powiatowego Towarzystwa Zaliczkowego w Sanoku. Od 1902 r. był uczniem miejscowego Gimnazjum. Od 1904 roku jego wychowaniem z powodu śmierci rodziców zajęli się stryj, Wiktor Mozołowski i wuj, ks. prof.Jan Nepomucen Fijałek. W okresie gimnazjalnym należał do „Promienia”. W 1909 zdał z odznaczeniem maturę i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego. Po wybuchu wojny wstąpił do LP, odkomenderowany do 1. pp LP, zakontraktował ospę i w styczniu 1915 roku leczył się w szpitalu legionowym w Nawsiu k. Jabłonkowa, gdzie przed i po chorobie pracował. 9 VIII 1915 mianowany chorążym sanitarnym, a 1 XII 1916 ppor.sanitarnym. Służył w Oddziale Sanitarnym III Brygady LP. W dniu 1 VIII 1917 uzyskał dyplom lekarza we Lwowie. W Wojsku Polskim służył od listopada 1918. Mjr lekarz ze starszeństwem z 1 VI 1919. W 1920 r. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po jej zakończeniu został kierownikiem Oddziału Chorób Nerwowych Szkolnego Szpitala Centralnego Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, a następnie był ordynatorem Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. W 1934 roku został osobistym lekarzem Józefa Piłsudskiego i towarzyszył Marszałkowi z ostatnich dniach jego śmiertelnej choroby. Był prezesem Polskiego Towarzystwa Neurologicznego, wspólnie z prof. O.Vogtem z Uniwersytetu Berlińskiego prowadził badania nad mózgiem. Ppłk-lekarz z 1 I 1930 i płk lekarz z 19 III 1937. W sierpniu 1939 roku zmobilizowano go w stopniu płk.-lekarza na stanowisko komendanta Szpitala Wojennego nr 504 w Tarnopolu. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Został osadzony w obozie w Satrobielsku. Zamordowany w kwietniu 1940 roku w więzieniu NKWD w Charkowie. Odznaczony KN, KW.