Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Łapiński Stanisław Kazimierz Marcin

Data ostatniej modyfikacji:
12-09-2014
Część naukowa
NazwiskoŁapiński
Imię / ImionaStanisław Kazimierz Marcin
Pseudonim"Nilski"
Data urodzenia24-I-1891
Miejsce urodzenia (przynależy)Łapy, przynależny Warszawa
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjipor.piech.
Przydział1. pp LP, 5. pp LP, 1. p.art.LP, POW
Imię matkiTeofila z d. Porowska
Imię ojcaTomasz, urzędnik
Zawódinżynier, absolwent Wydziału Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej
Stankawaler
Wyznanierzymsko-katolickie
SygnaturaCAW 120.63.1028; Oss.15816; IJP-NY, Adiutantura Generalna Naczelnego Wodza, t.1-6; Lista Starszeństwa Oficerów Legionów Polskich, Warszawa 1917; T.Kasprzycki, Kartki z dziennika oficera I Brygady, Warszawa 1934; W.K.Cygan, Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik Biograficzny, t.III, L-O.
Przebieg służbyOd 1904 uczył się w Szkole Handlowej w Białymstoku. W 1910 wyjechał do Lwowa, gdzie podjął studia na Wydziale Budowy Maszyn tamtejszej Politechniki. Należał do ZS od 1912 roku, zaliczył kurs oficerski organizacji. Po ogłoszeniu mobilizacje strzeleckiej wyjechał 2 VIII 1914 do Krakowa. Tu mianowany został adiutantem III baonu, a następnie dowódcą plutonu. 9 X 1914 mianowany ppor.piechoty, od 6 XII 1914 dowodził 2. komp. I baonu. Po reorganizacji i powołaniu I Brygady (14-18 XII 1914), został zastępcą dowódcy I baonu. 25 XII 1914 poważnie ranny w bitwie pod Łowczówkiem, wzięty do niewoli, zdołał juz 31 XII zbiec. Ukrywał się w Tarnowie podczas okupacji rosyjskiej miasta. 19 V 1915 powrócił do I Brygady, gdzie otrzymał przydział dowódcy plutonu miotaczy min w 2. komp. 5. pp LP. Ponownie ranny pod Bidzinami (28 VI 1915) w Sandomierskim, został awansowany na por.piechoty (7 VII 1915). Kolejną ranę otrzymał w bitwie pod Kostiuchnówką (4-6 VII 1916). Po rekonwalescencji uczestniczył (31 I - 30 III 1917) w kursie wojennym Szkoły Sztabu Generalnego. 14 IV tego roku został odkomenderowany jako hospitant do 1. p.art. LP. Po kryzysie przysięgowym został 16 VII 1917 zwolniony z LP i osadzony w obozie internowanych w Beniaminowie. Po zwolnieniu wyjechał do Lwowa i rozpoczął działalność w POW. Od 1 XI 1918 walczył w obronie miasta, m.in. jako zastępca Komendanta i jego Szef Sztabu. Po odblokowaniu miasta (22 XI 1918), odkomenderowany do Warszawy, gdzie objął zadania w Adiutanturze Generalnej Naczelnego Wodza. 26 XII 1918 został skierowany do Poznania, gdzie po wybuchu Powstania Wielkopolskiego służył w Dowództwie Głównym jako szef Wydziału Organizacyjnego. 22 I 1919 powrócił do Warszawy z przydziałem do O.III NDWP. Uczestniczył w Wyprawie Wileńskiej (IV 1919), 3 V 1920 został szefem sztabu 15.DP, z którą skutecznie walczył w ofensywie na Kijów. 1 IV 1920 awansowany został na ppłk SG i w tym stopniu zweryfikowany po wojnie (ze starszeństwem z 1 VI 1919). Zmarł 16 XI 1922 w Poznaniu. Odznaczony VM 5 klasy, KN z Mieczami, KW 3x.