Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Kwiatek Feliks (właśc.Efraim)

Data ostatniej modyfikacji:
28-08-2014
Część naukowa
NazwiskoKwiatek
Imię / ImionaFeliks (właśc.Efraim)
Pseudonim
Data urodzenia5-VII-1884
Miejsce urodzenia (przynależy)Płock
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjippor.piech.
Przydział1.pp LP
Imię matki
Imię ojcaFiszel, kupiec
Zawóddziennikarz
Stan
Wyznanie
SygnaturaCAW 120.63.746; CAW I.120.27.69; F.Sławoj-Składkowski, Beniaminów 1917-1918, Warszawa 1935; W.K.Cygan, Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik Biograficzny, t.II, G-K.; R.O.1923; R.O.1924;R.O.1928; R.O.1932.
Przebieg służbyW 1902 wstąpił do PPS, od 1903 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1905 studiował na uniwersytecie w Bernie. Po rozłamie w PPS opowiedział się za Frakcją Rewolucyjną.W 1907 został członkiem OKR PPS w Łodzi, a następnie w Lublinie. 6 I 1908 został aresztowany i z grudniu zwolniony pod warunkiem opuszczenia granic państwa rosyjskiego. Po przeprowadzce do Krakowa włączył się w pracę w Szkole Bojowej PPS. 7 VIII 1914 zgłosił się do oddziałów strzeleckich. Wyznaczony na dowódcę 1.plutonu 9.komp.strzeleckiej (późniejszej 2.komp. V baonu 1.pp LP i 9 X 1914 mianowany ppor.piech. Następnie służył w 3.komp. VI baonu 1.pp LP, a z dniem 26 II 1915 1.plutonem 4.komp.tego baonu. Po kryzysie przysięgowym zwolniony z LP i internowany w Beniaminowie. W listopadzie 1918 zgłosił się do WP. W 1921 został kierownikiem referatu w O.I SG. Zweryfikowany jako mjr. SG piech. i awansowany na ppłk SG piech z dniem 15 VIII 1924. W 1925 dowodził baonem 85.pp, potem odkomenderowany do DOK X w Przemyślu oraz do 19.pp jako jego komendant. 31 VII 1934 przeszedł w stan spoczynku.Po wyjściu z szeregów wojskowych został dyrektorem biura Izby Przemysłowo-Handlowej przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Walczył w obronie Warszawy podczas Kampanii Wrześniowej 1939. Po kapitulacji dostał się do niewoli. Po zwolnieniu z oflagu w 1945, powrócił do kraju. Pracował jako dyrektor administracyny w Centrali Zbytu i Porcelany, Fajansu i Wyrobów Szklanych. W 1947 aresztowany za rzekome nieprawidłowości i skazany na 5 lat więzienia. Z powodu postępującej gruźlicy zwolniony przed odbyciem kary. W 1957 został zrehabilitowany, przywrócono mu także prawo do emerytury. Zmarł 14 IX 1965 w Łodzi. Odznaczony KN, Polonią Restituta 4.klasy, KW 5x,