Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Kuczek Andrzej

Data ostatniej modyfikacji:
23-05-2014
Część naukowa
NazwiskoKuczek
Imię / ImionaAndrzej
Pseudonim
Data urodzenia25-XI-1893
Miejsce urodzenia (przynależy)Kokotów, pow.Wieliczka, Zabawa
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacjikapral 55133
Przydział2.pp LP, 2.P.Uł.LP
Imię matki
Imię ojca
Zawódnauczyciel ludowy
Stan
Wyznanie
SygnaturaMateriały Muzeum Katyńskiego w Warszawie
Przebieg służbyUrodził się 25 XI 1893 w Kokotowie w powiecie wielickim w rodzinie rolnika. Ukończył z odznaczeniem seminarium nauczycielskie w Krakowie (1912), a następnie pracował w Wieliczce jako nauczyciel ludowy. W 1914 wstąpił do Drużyn Polowych Sokoła. Do LP wstąpił 25 VIII 1914, początkowo służył w 2. pp, ale 19 X 1914 przeszedł do 5.szwadronu kawalerii, który później wszedł w skład 2.P.Uł. Awansował na kaprala, a po utworzeniu PKP i wycofaniu Legionów z frontu ukończył kurs oficerski 2.P.Uł. w Mińsku Mazowieckim (1917) i został mianowany plutonowym. Po przedarciu się II Brygady przez front pod Rarańczą (15-16 II 1918) aresztowany 18 II 1918 i internowany w obozach w Huszt i Szeklencze. Zwolniony 12 IV 1918 i wcielony armii austriackiej, został początkowo przydzielony do Grupy Wyszkolenia „R” na froncie włoskim, a potem przeniesiony do Dowództwa Wojskowego w Huszt (czerwiec 1918). Tam dotrwał do 31 X 1918, kiedy to wobec rozpadu Austro-Węgier wyjechał do Galicji. 18 XI 1918 jako plutonowy wstąpił do formowanego w Dębicy 9.P.Uł.. Początkowo służył jako podoficer kancelaryjny, następnie brał udział w walach z Ukraińcami. 18 III 1919 mianowany podporucznikiem kawalerii, był dowódcą plutonu, następnie w/z oficerem żywnościowym pułku (1 V-30 XI 1919), znowu dowodził plutonem i był zastępcą dowódcy 3 szwadronu (1 XII 1919-1 VIII 1920). Walczył w Wyprawie Kijowskiej. Z dniem 1 VIII 1920 ponownie oficer żywnościowy pułku, na tym stanowisku 19 I 1921 awansowany do stopnia porucznika. Po przejściu armii na stopę pokojową dowodził 3 szwadronem i został zweryfikowany jako rotmistrz kawalerii ze starszeństwem z 1 VI 1919. Po ukończeniu kursów doszkalających w Grudziądzu i Rembertowie (1922-1923) na zmianę dowodził szwadronem, był oficerem materiałowym oraz kwatermistrzem pułku; 1 I 1927 awansował na majora. 20 XII 1929 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, został mianowany inspektorem południowej grupy szwadronów KOP z siedzibą w Łucku. 28 I 1931 powrócił do 9.P.Uł. na stanowisko zastępcy dowódcy pułku i 1 I 1932 otrzymał stopień ppłk. 12 II 1936 został mianowany dowódcą 12.P.Ul. w Krzemieńcu, wchodzącego w skład Kresowej BK. W kampanii 1939 roku walczył na czele 12.P.Uł. w składzie Wołyńskiej BK brał udział w bitwie pod Mokrą (1 IX 1939), potem walczył m.in. pod Łobodną i Cyrusową Wolą. Po rozbiciu pułku w dniu 16 IX przedzierał się na wschód, gdzie dołączył do grupy płk Płonki, przekształconej 23 IX 1939 w Grupę Kawalerii „Chełm”. W jej składzie uczestniczył w ostatnich walkach z Wehrmachtem i Armią Czerwoną. Wraz z całą Grupą „Chełm” włączony 26 IX pod Krasnymstawem do Grupy płk Tadeusza Zieleniewskiego, z która 2 X 1939 pod Momotami Górnymi skapitulował. Osadzony w obozie w Starobielsku, zamordowany w Charkowie (1940). Odznaczony VM 5 klasy, KN,KW 2x, i złotym Krzyżem Zasługi.