Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918

zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich

Królicki Stanisław

Data ostatniej modyfikacji:
23-12-2014
Część naukowa
NazwiskoKrólicki
Imię / ImionaStanisław
Pseudonim
Data urodzenia10-II-1893
Miejsce urodzenia (przynależy)Kęty
Stopień wojskowy / nr karty / nr legitymacji16410
Przydział1.p.uł. LP
Imię matkiRozalia z d.Gajewska
Imię ojcaAntoni, rolnik i szewc
ZawódNauczyciel
Stan
Wyznanierzymsko-katolickie
SygnaturaCAW 1.p.uł LP; Spis ewidencyjny byłych żołnierzy 1 Pułku Ułanów Polskich Beliny im.Józefa Piłsudskiego, „Beliniak”, nr 12, Londyn 2 VIII 1962; M.Cisek, W kącie czy na froncie? Kęty wokół legendy legionowej, Kęty 2013.
Przebieg służbyUrodził się 10 II 1893 w Kętach jako jedno z sześciorga dzieci Antoniego rolnika i szewca oraz Rozalii. Naukę kontynuował w Seminarium Nauczycielskim w Kętach, które ukończył w 1914 . Jako uczeń był członkiem „Sokoła” oraz Związku Strzeleckiego, w którym ukończył kurs podoficerski. Od 2 VIII 1914 był żołnierzem baonu kadrowego, a 20 VIII 1914 przeniósł się do szwadronu ułanów W.Beliny-Prażmowskiego Z tą jednostką rozwiniętą z czasem w 1.pułk ułanów pozostał związany do kryzysu przysięgowego, dochodząc do stopnia wachmistrza. Po wycofaniu Legionów z frontu ukończył szkołę oficerską w Ostrołęce (1917). Po kryzysie przysięgowym internowany w Szczypiornie i Marmarosz-Sziget. Uwolniony 15 II 1918, następnie wcielony do 4.pułku ułanów armii austriackiej i skierowany do szkoły oficerów rezerwy kawalerii w Stockerau. Jako jej absolwent wysłany na front włoski. Po powrocie do kraju w początkach listopada 1918, znalazł się w szwadronie, a później dyonie kawalerii pod dowództwem rtm. A.Jabłońskiego (tzw. dyon 1 Brygady Kawalerii) i wraz z nim w lutym 1919 został włączony w skład organizowanego 11.Pułku Ułanów. Dekretem z 18 III 1919 mianowany podporucznikiem kawalerii z dniem 1 III 1919, odbył wszystkie kampanie w składzie swego pułku, awansując przy tym do stopnia porucznika. W okresie pokojowym zweryfikowany jako rotmistrz ze starszeństwem z 1 VI 1919, nadal służył w 11.P.Uł. 11 VIII 1925 został przeniesiony do 19.P.Uł., w którym początkowo dowodził szwadronem, a po otrzymaniu awansu do stopnia majora (1 I 1927) został kwatermistrzem pułku. Od 19 VII 1929 był zastępcą dowódcy 17.P.Uł. i na stanowisku tym 1 I 1933 otrzymał stopień podpułkownika. 12 VII 1937 został dowódcą 1.psk i 19 III 1939 awansowany do stopnia pułkownika. W lipcu 1939, w związku z motoryzacją 1.psk, przeniesiony na dowódcę 7.psk, na czele którego walczył także podczas kampanii wrześniowej 1939 roku. Ciężko ranny 17 IX pod Zamościem Kampinoskim, przewieziony do szpitala w Modlinie, zmarł z ran 28 IX 1939. Pochowany początkowo w Modlinie, a po wojnie ekshumowany na Cmentarz Wojskowy na Powązkach. Odznaczony był między innymi VM 4 i 5 klasy, KN, orderem Polonia Restituta 5 klasy, KW 3x, i Złotym Krzyżem Zasługi.